BESMELE

BESMELE

Müslüman’ın hayatına açılan cümle kapısı olan Besmele aynı zamanda dilimizin ses yapısına uyum sağlamakta olağanüstü bir özelliğe sahiptir.  Mesela; “Bi-ismi-Allah-Rahman- Rahim” kelimelerinin birleşiminden oluşan bu mübarek söz, Müslüman Milletimizin dilinde “Besmele” olur ve her işe  “Bismillah” diye başlarız. Yani bir anlamda Türkçeleşir ve Türkçeleştikçe de milletin öz malı olur.

Yazdığı muhteşem eserle Peygamber sevgisini Adriyatik’ten Çin Seddi’ne terennüm ettiren, Bursa Ulu Camii imamlarından Süleyman Çelebi de mevlidine, “Allah adın zikredelim evvela” diye başlar. Süleyman Çelebi, sevgililer sevgilisi Yüce Peygamberi anlattığı manzum eserine başlarken bize de her işte yapmamız gerekeni hatırlatır. Yalnızca hatırlatmakla kalmaz yine aynı estetik üslupla İslâm itikadındaki yerini de öğretir bize.

Bir kulun çabasının hayırla sonuçlanması için işine Besmele ile başlaması şarttır. İşler kulun her nefeste Allah’ı anmasıyla ancak kemale erer. Allah anılarak noksanlar ancak tamam olur Şayet her işe besmele ile başlarsak sonu da hayırlı olacaktır. Yani evveli hayır, ahiri hayır…

Kişi sevgisini dilinden kalbine indirmedikçe söylediklerinin ona bir faydası olmaz. Çünkü “aşk olmadan meşk olmaz” Bir kez olsun yürekten “Allah” diyebilmek bütün günahlardan arınmaya yeter de artar. İnsanın zikri neyse hali de odur. Dostun kimse sen de osun. Bir muradın varsa yolu Hakkı anmaktır. Yani Besmelesiz bir murada erilemez. O halde yol bellidir: Mutluluk kapısının anahtarı yürekten çekilen bir besmeledir. Tıpkı Karakoç’un; “Can özünden besmeleyi çekince / Dil yanmazsa ben yanarım Sultanım”  dediği gibi.

Besmele, Allah’la yapılan bir sözleşme gibidir: “Bismi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîym”… Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla… Bir işe başlarken, Allah Teâlâ’nın adını anmak… Besmele, Allah’ın tespit ettiği kulluk programını kabul etmektir. Besmele çeken kul, şöyle demiş olur: “Ya Rabbi, şu an, kulluk maddelerinden birini işleyeceğim. Senin ismini anıyor ve iznini istiyorum.” O yüzden haramlara besmele çekilmez.

Besmele, Allah’tan yardım dilemektir. Allah ise, ancak kendi yolunda olanlara yardım eder. Müslüman, her türlü davranışa İslâmî ölçüler ışığında başlamalı, eylem, hizmet ve faaliyet yaparken ilâhî rahmet ve merhamet üzere bulunmalıdır. Besmele bu bilinci yansıtmalıdır. Müslüman, bütün düşünce ve davranışlarında merhametle hareket etmek zorunda olduğunu “Besmele”deki rahmetle ilgili iki sıfatla idrak etmelidir. Rahman ve Rahim…

Besmele şuur kazandırmalıdır. Müslüman, “Besmele”yi hayatının tamamına yansıtmalıdır. Şuursuz bir şekilde söylenen “Besmele”nin, istenen faydayı sağlamayacağını bilmelidir. Besmele, Müslüman’ın elini attığı her işte, attığı her adımda Allah ile beraber olduğunun, O’nun yardımıyla iş yaptığının şuurunda olmasını sağlar/sağlamalıdır. Besmele’nin her işte sürekli tekrar edilmesi, Allah’ı zikretmek anlamına geldiği, Müslüman’ın Allah’la rahmet üzerine iş yapacağına,  O’nun izin verdiği şekilde davranacağına dair sözleşme yenilemesidir.”

Dilimizde “besmelesiz” diye bir tabir vardır. Bereketsizlik, kuraklık ve ahlâk yoksunluğu anlamlarına gelmektedir. O yüzden, özellikle sofrada elimizi ekmeğe, kaşığımızı yemeğe uzatırken “Besmele” çekmek, yani “Bismillah” demek o sofranın bereketini sağlayacağı gibi, o nimeti vereni hatırlamak anlamına da gelir. Bunun aksi o sofranın bereketsiz olmasına sebeptir. Hatta bu durum toplum hayatının şaşmaz gözlemcileri olan halk ozanlarının manzumelerine bile konu olmuştur:

”Bismillahsız el atıyor ekmeğe/
Sofrası boş karnı doyabilmiyor”

Farkında olabilirsek şayet, Besmele elimizde bir mihenk taşı mesabesindedir. Harama “Besmele” çekilmeyeceği için, “Besmele” çekemeyeceğimiz hiçbir işe girişmemeliyiz. “Besmelesiz iş ebterdir, yok olmaya mahkûmdur”(**) hadisinden anlıyoruz ki besmelesiz yapılan işler ve kurulan düzenlerin uzun süre yaşama şansları da yoktur.

Şüphesiz Allah’ı anmak için ne tören gerekir, ne seremoni. Yoksa on katlı bir apartmanın merdivenlerini tırmanmış gibi nefes nefese “Allah… Allah…” diyerek zikir yapılacağını sanmak eksik bir bakış açısıdır

Sözün özü: Her kim ki aşk ile derse “Bismillah”

Bil ki odur hiç Hak katında zikrullah.

bir yorum bırakın